Bij Zorgcentra De Betuwe werken we anders dan bij de meeste ouderenzorgorganisaties. We merken dat zelf vaak aan ons denken. En daarom schrijven we blogs. Omdat we ons verwonderen. Ons afvragen waarom dingen geregeld zijn, zoals ze geregeld zijn. En omdat we dromen van een nóg mooiere ouderenzorg.
Toen Iris Portier (59) al langere tijd niet genoeg voldoening uit haar werk haalde, zocht ze uit wat ze miste. “Ik volgde een loopbaanbegeleidingstraject. Daarbij kwam naar voren dat vrijwilligerswerk bij me past. Ik heb me toen aangemeld bij Zorgcentrum Kulenburg.”
Als het even kan, maken Erwin Hendriks (52) en Jeroen Middelkoop (49) er een feestje van. Vorig jaar gingen ze voor het eerst als vrijwilligers mee met een vaarvakantie georganiseerd door Zorgcentra De Betuwe. En als je het beide mannen vraagt, is dat hard werken, maar vooral heel gezellig. “Het is prachtig om te doen. Er zijn mensen voor wie dit de laatste reis is die ze maken."
Na zijn pensioen in 2020 zoekt Walter Meulenbeek (70) structuur in de vorm van vrijwilligerswerk. “Ik heb in de psychiatrie gewerkt. Toen mijn werk wegviel, leek het me goed om wat te blijven doen. Ik zocht een nieuw ritme in mijn leven en mede dankzij vrijwilligerswerk bij locatie Oranjehof heb ik dat gevonden.”
Via een zoon van een van onze wijkverpleegkundigen komt Peter Becker (43) in 2022 in contact met Zorgcentra De Betuwe. “Ik verhuisde in de coronaperiode in mijn eentje van Maurik naar Culemborg. Om contacten op te doen, begon ik met vrijwilligerswerk bij Zorgcentra De Betuwe. Ik ontdekte al snel dat ik het erg leuk vind om te doen.”
Het is zijn droom om geneeskunde te studeren. Daarom klopte Elgar Beekman (20) in 2020 bij onze locatie Lingewaarde aan voor vrijwilligerswerk. “Ik pak alles aan om mijn kansen te vergroten. Met vrijwilligerswerk kan ik mijn cv uitbreiden, maar ik vind het ook gewoon heel leuk om te doen.”
Nederland is koploper in het vrijwilligerswerk. Al sinds de jaren ’70 hoort Nederland tot de wereldtop wat betreft het percentage van de bevolking dat vrijwilligerswerk doet.
Een-op-een aandacht voor een cliënt. Het is een van de belangrijkste dingen in ons werk binnen de ouderenzorg. Mensen zien, naar hen luisteren en zorgen vanuit ons hart. Ondanks de soms drukke werkdagen is dat wat onze zorgmedewerkers elke dag weer willen bieden aan bewoners.
Ik stap de lift uit en val met mijn neus in de boter. Daar staan ze, aan het eind van de verpleeghuisgang onder het bordje ‘nooduitgang’. Je hoeft geen psycholoog te zijn om te zien dat de nood hoog is.
2019 heeft me geleerd wat onontbeerlijk is voor je rol
als toezichthouder. Namelijk: ervaringen opdoen in de dagelijkse
praktijk van ouderenzorg. Thema’s als werkdruk, personeelstekort, inzet
van kwaliteitsmiddelen – ze zijn abstract. Tot je aan den
lijve ervaart wat ze betekenen. En hoe daarop in de praktijk wordt
ingespeeld. Als je er voor
open staat, liggen de mogelijkheden voor het oprapen. Ik wens collega toezichthouders in 2020 toe dat ze deze mogelijkheden niet onbenut laten.
Elke dinsdagmiddag schildert een vast groepje bewoners/bezoekers van zorgcentrum Oranjehof. Een groep mensen met beginnende dementie. Op een dag wilde ik eens wat anders met hen proberen: kijken of zij boetseren leuk zouden vinden… Er ontstonden bollen of zo je wilt grote ‘knikkers’. Het zijn heel persoonlijke bollen geworden. Hompen grove klei die met veel aandacht, gevoel, verbinding en lichaamswarmte zijn samen gekneed en gestreken tot gladde, glanzende en ronde bollen. En geloof mij, dat is moeilijker dan je denkt...
